خیلی خسته هستم از همه چیز از من ـ  از توـ ازماـ ازشماـ ازآنهاـ ولی.... ولی دیگر هیچ... همه دارند دروغ میگن به راحتی به سادگی.....  تاکی باید حسرت دیگرون رو دوشم باشه......... بگم آره داره میره به راحتی به سادگی..... ولی من...ولی دیگر هیچ. دوست ندارم حسرت امروز وفردا را بخورم ....دلم میخواد پر داشتم تا پرواز کنم دلم میخواد چشم داشتم تا همه چیز رابه خوبی ببینم دلم میخواد گوش داشتم تا همه چیز را بشنوم ولی افسوس  پرهایمان شکسته و چشممان را کور وگوشمان را کر کردند

مگر ما چه گناهی کردیم مگر ما به چه جرمی باید دهانم را بسته نگه داریم .خداحافظ می آیم منتظرم

منتظر مهدیم تا بیاید تا ساز را بنوازد تا تا چشممان وگوشمان رابازکنیم

خدای من این نبود قصه... قصه های که میگفتند

خدای من این نبود . ....این نبود که حرف های از جنس احساس مرد م را میزدند

مردم ---هوشیار باشید راه راست مستقیم است همان راهی که تا حالا میرفتید درست بود آکنون گمراه نروید

خدایا من مردم درانتظارند کی کجا وعده حق به حقیقت میرسد. کی آرزوهای ما به برآرده میشود

خدایا دروغ گفتن جرم نیست حکایته

حکایتی که همه ی آنها برملاء میشود اگر من دروغ گفتم تو ببخش همونطور که همه را می بخشی...

خدایا احساس میکنم دعاهام مستجاب نمیشود....................

خدایا قصه من تموم شد با مردم دیگر چکار کنم دلم میخواهد یه کار پیدا کنم وسرم را بالا ببرم وهیچ وقت ادعا نکنم که من نه منم.......

خدایا حسرت خوردن  واسه من شده عادت عادتی که مانند چسپی  به من چسپیده است کارم دارم یه کارهایی میکنم دارم فکرم میکنم که بگم خدایا تلخ ترین وقت کی بود چرا من نتوستم این تلخی ها را شیرین کنم دیگه تموم شد قصه قصه های که میگفتند.......

دارم کوه غم میشم کوه پر از کوره های آتشفشان بس کی این آتشفشان فوران میکند تا هرچی غم وماتم را با خودش پرت وسرازیر کنه

خدایا دلم اینقدر پره که به این زودی ها  خالی نمیشه

 به سادگی ازهرچی غم وغصه ها راضی نمیشه

این آخرین وشاید آخرین آپم باشد ..خیلی خسته هستم

خداحافظ برای همیشه.........

ای تو هوای هر نفس،عشق تو می ورزم و بس

دل کنده ام از همه کس،پناه من تویی و بس

تا در دل تو زنده ام ، ازعالمی دل کنده ام

درخود رها گشتن خوش است ،

                     در تو پناه گشتن خوش است ...

وقتی که نگاهم به نگاهت خیره می شه

       دوست دارم زمان بایسته واسه ی همیشه

چشمامون ببندیمو بریم تا ته رؤیا

   اونجایی که هیچ وقت گلی پژمرده نمی شه

هر چی غم داری از دل نازکت بگیرم

     اگه اشک از چشات جاری بشه ، برات بمیرم

سر رو شونه هام بذاریو برات بخونم

  یاد تو و اسم تو باشه ورد زبونم،مهربونم

آرزوم بی تو محاله، لحظه هام بی تو سؤاله

     بی تو مقصد خیلی دوره ،راه عشقم بی عبوره   

من نمی خام تو خیالم بگمت عاشقت هستم

دوست دارم که راستی حس کنم تو رو تو دستم

 

وقتی که بارون می گیره
             چشات می افته یادم
                  غروبای اون دریا رو
                      چه جوری از دست دادم
 بهار عمر گذشت و رفت
                    لب بومه آفتابم
                          ولی هنوزم یاد تو
                                گه گه می ره از یادم ؟
  به جز تو و خاطر تو
                چی میکنه دلشادم ؟
                    خاطره ها ... خاطره ها
                                    مگه می ره از یادم ؟
  وقتی که نیستی تو دیگه
                     چه فایده که آزادم
                              مثل برگای پاییزی
                                         اسیر دست بادم 
 با تو پرید و پر کشید
                آرزوی پروازم
                   بی تو شکسته بال و زار
                                 تو دست های صیادم
  عمریه که غریب و تک
                   تو این خراب آبادم
                   به هیچ جا و هیچ کسی ام
                                   نمی رسه فریادم

سالروز شهادت دخت نبی اسلام محمد مصطفی(ص) را به دوستداران

وبه شیعیان ایشان تسلیت می گوییم

ماراازدعای خیرتان محروم ننمایید یاعلی مدد

                       خانه بی فاطمه(سلام الله علیها)

لاله‌ها پژمرده بلبل را دگر آوا نبود                 هیچ کس در باغ، مثل باغبان تنها نبود

یک مدینه دشمن و یک خانه‌ی بی فاطمه          بانوی آن خانه کس جز زینب کبری نبود

روی سیلی خورده زهرا شهادت می‌دهد           از علی مظلوم‌تر مردی در این دنیا نبود

نیست جایز خانه کفار را آتش زدن                ای مسلمانان مسلمان بود زهرا، یا نبود؟

ای جنایت کار، ای بیدادگر، رویت سیاه            اجر و پاداش رسالت کشتن زهرا نبود

مصطفی از تو مودت خواست، تو سیلی زدی        بی حیا سیلی زدن اجر ذوی القربی نبود

ریخت دشمن بر سر زهرا، ولایت را ببین           بارها از پا فتاد و غافل از مولا نبود

من نمی‌گویم چه شد گویند در چشم علی             سیل دشمن بود پیدا فاطمه پیدا نبود

ای مدینه آتش غیرت چرا آبت نکرد                جای ناموس خدا در دامن صحرا نبود

آنچه بر آل علی در کربلا یکسر گذشت              در سقیفه اتفاق افتاد، عاشورا نبود

میرویم تا انتقام سیلی زهرا را بگیریم

 سلام بخشید دوستان این آخرین آپم است

اما بعد ازکنکور میایم جبران میکنم

شاید بعضی اوقات بهتون سر زدم

یاعــــــــــــــــــــــلی مدد

تو در چشم من همچو موجی
خروشنده و سرکش و ناشکیبا
که هر لحظه ات می کشاند بسویی
نسیم هزار آرزوی فریبا
تو موجی
تو موجی و دریای حسرت مکانت
پریشان رنگین افقهای فردا
نگاه آلوده دیدگانت
تو دائم بخود در ستیزی
تو هرگز نداری سکونی
تو دائم ز خود میگریزی
تو آن ابر آشفته نیلگونی
چه می شد خدا یا ...
چه میشد اگر ساحلی دور بودم ؟
شبی با دو بازوی بگشوده خود
ترا می ربودم ... ترا می ربودم

چمدون من کجاست من باید بروم

میروم بسه دیگه

خسته از حرف دروغ شدم دیگه

خسته از نامردی و بی هدفی

خسته از مردم این دیار شدم

چمدون من کجاست من باید بروم

... میروم بسه دیگه من باید بروم



سوی یک دیار مهر ،سوی یک عشق عمیق

سوی یک دشت بزرگ ،سوی مهربونی و وفا برم

چمدون من کجاست من باید بروم



بسوی قبلهء پاک این جهان ،بسوی امید جان خستگان

سوی اون مرد بزرگ ،سوی اون زن نجیب

من سوی خدا روم

چمدون من کجاست من باید بروم



با شمام خسته دلان

ای فدای سرتان ،تاج دل شکسته ام

ای به امید شما ،تازه دلان نشسته اند

چمدونو جمع کنید سوی خدا سفر کنید

چمدون جا نداره

چیزای خوبو بر دارید از خودتون گذر کنید

چمدون من کجاست من باید بروم

 .   .  .   .  .  .  .  .  . میروم بسه دیگه من باید بروم

یادش بخیر قدیما یادش بخیر گذشتها »یادم میاد بهار که می شد دلا تو سینه آب می شد»یادم میاد عید که می شد تنگا پر از ماهی می شد» فرشا تو حیاط که پهن می شد پاهام باهاش کفی می شد»دستام که بوی آب میداد خونمون بوی گلاب میداد» یادم میاد که پارو همیشه تو دست من بود یادم میاد که گلدون همیشه یار من بود» یادش بخیر قدیما یادش بخیر گذشتها» سیب و سرکه و سمنو کنارش یه آینه یه شمعدون» تنگ ماهی تو دستم کنار سفره می نشستم »منتظر سال تحویل دعای سال تحویل» آخ که چه لذتی داشت پای سفره ی هفت سین» اول سینش سلامتی دوم سینش سعادتی »دعا که سین نمی خواد الف و شین نمی خواد »یه دل می خواد که صاف باشه ساده و پاک مثل اب باشه» اینم که شد همش سین خب اینم شد یه هفت سین» یادش بخیر قدیما یادش بخیر گذشتها» آخ یادمه سیزده به در بازی تو دشت و چمن »توپ بادی یادش بخیر بادکنکا یادش بخیر »مهم نیست که عید باشه مهم نیست که عیدی باشه» مهم اینه که پاک باشی ساده و صاف ، ذلال باشی» عیدی من برای من شعری بود از مداد من» یادش بخیر این شعر من یادش بخیر این شعر من

من به سوگ نشسته ام .......
من به سوگ اشکهای ریخته ام نشسته ام
به سوگ اشکهای پاکم،که ریختندو رفتند
و پاکی و زلالی را با خود به آسمان بردند.............
من به سوگ نشسته ام
با نگاهی خسته به سوی آسمان
با نگاهی که تنها امیدش بارش باران است
باران پاکی باران زلالی
چه تابستانی است ..........
در تابستان هم باران می بارد....
می بارد .. میدانم روزی می بارد....
من ان روز را انتظار می کشم

صدایی که می شنوی
بغض مانده در گلوی من است
این صدا
صدای پریشانی و
ریزش برگ های پائیزی من است
تو بگو
ای چکاوک شوخ طبع ایستاده بر شاخه ی بهار
زچه روی خاموشی و سخن نمی گویی؟

ای قلب تو پر شراره از عشق بگو
 وی درد تو بی شماره از عشق بگو
 امید رهایی ام از این دریا نیست
 ای پهنه ی بی کناره از عشق بگو
تا شب پره ها باز ملامت نکنند
با این شب بی ستاره از عشق بگو
 دیریست که می رویم و نا پیداییم
 درمانده که چیست چاره از عشق بگو
 تا یاد تو را به لحظه ها نسپارند
 هر دم همه جا هماره از عشق بگو
گاهی سخن سکوت را می فهمند
 لب دوخته با اشاره از عشق بگو
 وقتی ز قصیده ها غزل می سازند
 بنشین و به استعاره از عشق بگو
تنهای من ای با من تنها ، تنها
 از عشق دوباره از عشق بگو

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تاربزن تا باتوزانوی بغل نگیرم

من بودم
             آنكه
                    تارمی‌تنید.
                    دلم ازشوق پریدن می‌تپید
و چشمانم
              كم‌كم 
             در زیر پرده سپید
                                   خاك می‌شد.
                                            بهار كه آمد، 
                                                     پیله‌ای بودم 
                                                             كه پروانه نشد.
  

خدایا دوستت دارم
چرا که تو آموزگار اول عشق در من بودی
آری تو بودی که به من ، پیکی از گوهر عشق را نوشاندی
و خودت بودی که ، معشوق را در وجودم پروراندی
و امّا…!
من چه گویم در برت؟
من نگویم… تو خود دانی که در عشقم نباشد هیچ رنگی و ریایی
بسی سخت است…
بسی سخت است نالیدن ز معشوق
" در زمانی که وفا قصّه ی برف به تابستان است
و صداقت گل نایابی
با چه کس باید گفت : با تو انسانم و خوشبخت ترین؟ "
خدایا ...!
اعترافی می کنم در محضرت...
عشق را تنها تو می دانی و بس
آه...!
عشق کو ؟
عاشق کجاست ؟
معشوق کیست ؟
آنکه دارد ادعای عاشقی ،
خود نداند عاشق آن نیست که کند شیدایی
خود نداند عاشق آن نیست که کند سودایی
او نداند که در این زمانه ی بی عشقی ...
عشق یک حس غریبیست که قدرش را نداند هیچکس
عاشقی در عهد ما بازی شده
ای خداوند رحیم
عاشقی نزد تو می ماند ...
تا ابد...
تا به کی این درد در دلها بماند؟
تا ابد ؟

------------------------------------------------------------------ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

درد دارم

من اگردیوانه ام
 با زندگی بیگانه ام
 مستم اگر یا گیج و سرگردان و مدهوشم
 اگر بی صاحب و بی چیز و ناراحت
خراب اندر خراب و خانه بر دوشم
 اگر فریاد منطق هیچ تأثیری ندارد
 در دل تاریک و گنگ و لال و صاحب مرده ی گوشم
 به مرگ مادرم : مردم
 شما ای مردم عادی
 که من احساس انسانی خودرا
 بر سرشک ساده ی رنج فلکت بارتان
 بی شبهه مدیونم
 میان موج وحشتنکی از بیداد این دنیا
 در اعماق دل آغشته با خونم
هزار درد دارم
 درد دارم