**********************************

      هرچه که گفتی همه از پوچ بود      قول های که دادی به من همه از پوچ بود

    گردش    و  خیال   بافیات           نکته و نسجیده هات همه از پوچ بود

      رام تو شدم دام نگاهت           حرف های که زده بودی همه از پوچ بود

  گول حرفات خوردم گولم زدی         اما تموم نقشهات همه از پوچ بود

  عشق محبت خالی از وجودت       همه ی راست و دورغات همه از پوچ بود

      نامه های که واسم نوشتی           خوندم خوندم اما همه از پوچ بود

      ولی اما چاره نداشتی               چون همه حرفات همه از پوچ بود

    همه از پوچ بود همه از پوچ بود     چشای نازت برق نگاهت همه از پوچ بود

از حکایت مثنوی مولوی برات نوشتم امیدوارم خوشتون بیاد

میگه:کری می خواست به عیادت بیماری برود.اندیشیدکه هنگام احوال پرسی ممکن است صدای اورا

نشنوم وپاسخی ناشایسته بدهم.از این رودر پی چاره برآمد وبالاخره با خود گفت:بهتر است که 

پرسش ها را پیش از رفتن بسنجم وپاسخ را نیزبرآوردکنم تا دچاراشتباه نشوم. بنابراین پرسش های

خود را چنین پیش بینی کرد.

ابتدا از او می پرسم  حالت بهتر است؟ او خواهد گفت:<آری> من در جواب می گویم :خداراشکر.

بعد ازاو می پرسم چه خوردای؟لابد نام غذایی را خواهد آورد ومن می گویم گوارا باد.

در پایان می پرسم  پزشکت کیست نام پزشکی را می گوید  ومن پاسخ می دهم. مقدمش مبارک باد

چون به خانه ی بیمار رسید همان گونه که سوالات را ازپیش آماده کرده بود به آن بیمار  می گفت وشروع

به احوال پرسی پرداخت  گفت چگونه ای؟بیمار گفت :<مُردم>آن کَر گفت: شُکر بیمار ازاین سخن بی جا

سخت برآشفت بعد از آن گفت چه خوردی؟گفت< زَهر>کَر گفت: <گوارا باد داروی خوبی است>.

بیمار نیز از این پاسخ بیشتر به خود پیچید

بعد از آن گفت پزشکت کیست  که چنین شدی بیمار که اشفتگی ونارحتیش  به نهایت رسیده بود گفت

عزراییل است . مقدمش مبارک خوب پزشکی است.....

شوق دیدارم و  اما  مرا باد برد

                          حزینم از باد بهاری

                                    که چرا ما  را از یاد برد

      صحبت لعل تو شیرین نواز

                     در راستای جنوب عشق

                             بر تلاطم خشک دریا

                                              مرا به اغماء برد

................................................................................

دوستان عزیزم این اخرین آپ من بود امیدوارم خوشتون

بیاد  میروم بعد از امتحانات خرداد می آیم

خداحافظ همین حالا............

 وبه امید خداوندمهربان سبز باشید

همین بس.....................................و

اهای نامهربون ها ازپرده ای نامردی بیرون بیایید

دلم تنگه و هوس خوندن ندارد

چرا پرواز کردی دلم شوق پرواز ندارد

پرنده ی من آواز مخون موقعه رفتن

  صدات خوب بود تو کوچه و پس کوچه ها

                         دلم تنگه نخون آواز رفتن

    برای من یه درد میشه

                    رفتن تو برای من یه آرزو میشه

    حال دونستم که رفتنت حقیقته                                   

                           واسه من دلگرمیه چشاته

    آرزویم اینه برگردی دوباره                      

                         نازم به نازت عاشق نشی دوباره...

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی

چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن تبر به دوش بت شکن

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه

ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام

 دوباره صبح و ظهر شد غروب شد نیامدی

شمع اگر سوخت ز عشق تو سوخت

             پروانه اگر سوخت زدرد تو سوخت

حدیث

صبر بر سه گونه است: صبر بر مصيبت، و صبر بر اطاعت، و صبر بر [ترك] معصيت

اشكهايم را فرو خوردم

                 كه بغضم نشكند

        اما شكست

و تكه هاي خرد شده اش كناره هاي روحم را بريد

هيچ اثري نبود

وهيچ دردي

انگار كه مسخ شده بودم

                         و درك دنيا

                               برايم به بيگانگي يك رويا شده بود

        رويايي تاريك ودردناك

               رويايي پر از شب هاي بي ستاره

رويايي پوچ و بي سرانجام

         رويايي خاكي.....

 ترسیدن ما همه زبدنامی ماست

                               اکنون زچه ترسیم که بدنام شدیم

ازطرف دوستان جابر

.............................................................

    دلم پیره نگین تازه جوونم

                            بزارین سرکنم با دل خونم

ازدوستان احمد رضا

                                                      به نام خدا

                                                      سلام

               به

            زندگی

            دوباره

              با

            وسعت

           اندیشیدن

             به

            همه

            چیز